Bali 2

Jammer nou, heel verslag kwijt. Met frisse moed opnieuw begonnen.

CONTACTEN op BALI

Had ik ergens al geschreven hoe ver het dorp Candidasa van de toeristische wereld is? V E R !! De eerste ochtend, om te proberen, de straat naar beneden wat afgelopen. Kwam stalletje tegen, zag lekkere kroepoek, maar vrouwtje maakte ook iets anders klaar. Mag ik dat ook? en een aardige portie zwarte rijst in bananeblad geschept, handig dichtgevouwen, stokje erdoor en het geheel in plastic zakje. Nog wat doorgewandeld, maar ‘thuis’ gesmuld van deze ‘bubur Bali’. Verder wat gezwommen in mijn privé zwembadeje aan de overkant van de weg (ik was enige gast in dit traditioneel Bali-house’ hotelletje).

De volgende dag maar eens verder doorgewandeld de weg af naar beneden. Naar het strand en de zee was volgens mijn ’ hotelverzorgers’ drie kilometer lopen en ik zette mij schrap. Het begin van wandeling zeer longonzuiver met voorbijrazende motorfietsen en 4-wielig vervoer met uitlaatgassen van heb ik jou daar. Maar tenslotte rustig straatje bergafwaarts en ja hoor, daar was de zee… Rotsen en grotten aan één kant, zwart strand en aanstormende zee; het was vloed. Geen badpak bij me, maar pootjebaaien ook lekker tot het heet werd. Met de rug naar de zee waren e prachtige groene bergen. Nog geen mens gezien, maar zoektocht naar schaduwplek vrij hopeloos. In ieder hutje aan strand lag een vissersprauwje. Zag nog een waterplas met mooie keine bruine koetjes. Terugsjouwen dan maar? Maar toen kwam er een man op me af. Hij had een stalletje met frisdrank en snackjes en op het muurje voor zijn ‘warung’ kon ik bijkomen in schaduw.

Balinezen zijn belangstellend of nieuwsgierig? Mijn levensverhaal en familie omstandigheden lagen snel op tafel, oftewel op de grond bij gebreke aan tafel.

Daar meldde zich nog een man, ook om een praatje verlegen. Mijn verroeste Indonesisch ging met spronegen vooruit en ik kreeg een jonge kokosnoot aangeboden. Lekker, hoor!

Toen ik meldde dat mijn dochter samenwoonde met een ‘vent’ werd dat zeer afkeurenswaardig gevonden: op Bali zou de ‘vriendin’ teruggekidnapped worden. Maar er was natuurlijk een oplossing. Mijn dochter zou in hun dorp trouwen en het zou niet meer kosten dan wat bijdragen aan versiering en priester.

Tja, die kosten. Ik wilde netjes betalen voor de genuttigde kokosnoot en er werd mij een voor Bali gigantisch bedrag gevraagd. Tja, hoe los je dat op? Het was me inmiddels wel duidelijk geworden dat de Balinese bevolking ernstig in moeilijkheden is door terugloop toerisme. Je negeert het dan maar eerst en kletst vrolijk wat verder over koetjes en kalfjes, die ze natuurlijk geen van tweeën hadden. Alleen maar schulden en andere narigheid.

Wat nootjes gekocht bij eerste man die niets had gevraagd en mij alleen schaduw had geboden zonder voorwaarden en toen wat wisselgeld in handen van kokos- man gedrukt en snel ervandoor. En zowaar, iedereen was tevreden en ik kon onbekommerd op weg. Zij hadden leuk gekletst en er iets aan over gehouden en ik eigenlijk ook wel.

Je kunt nu eenmaal niet heel Bali redden!!! word vervolgd

This entry was posted on Thursday, January 26th, 2006 at 7:28 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply