De Barong dans

Op het ogenblik ben ik bezig met een video van DE BARONG DANS.

Het valt niet mee, want ik wil met ‘voice over’ een uitleg geven. En door gebrek aan ervaring lukt dat nog niet.

Ik kwam op het idee door mijn kleindochter. Tot mijn verrassing was zij - nog geen 4 jaar - uitermate geboeid door deze dans en mijn uitleg daarbij.

Ik kreeg bij het bezoek aan de voorstelling een Nederlandse beschrijving. Ik neem nu deze tekst over:

DE BARONG DANS

Niemand weet wat het woord Barong betekent. Bali kent verschillende typen van Barongs. De naam van de Barong hangt af van het masker dat de barong draagt. Zo zijn er de Barong Bangkal, Barong Macan , Barong Gajah, die respectievelijk een masker van een zwijn, een tijger en een olifant hebben.

Maar voor de Balinees is de heilige Barong Ketof Keket, die elke morgen voor de toerist speelt. Deze Barong heefteen masker dat geen geljkenis heeft met een levend dier. Deze Barong is zuiver mythologisch.

Bij de barong hoort altijd de Rangda: ze zijn niet van elkaar te scheiden. De Barong vertegenwoordigt het goed en de Rangda het kwaad van de wereld. Om het mider eentonig te maken heeft men in deze dans een verhaal ingelast. Deze keer is een verhaal uit de Mahabharata genomen.

HET VERHAAL De koningin-moeder Dewi Kunti heeft besloten om één van haar zonen, in dit geval Sahadewa, aan de Rangda te offeren.

DE DANS Inleiding: De barong komt op de voet gevolgd door zijn vriend, de aap.

Twee gebroeders, Punta en Wijil, verschijnen op het toneel.Ze zijn dienaren van koningin Dewi Kunti. Ze vertellen het publiek dat op deze dag Sahadewa, een van de vijf Pandawa Prinsen, aan de Rangda geofferd wordt. Dan horen ze een vreemd geluid, een angstwekkend geluid, dat niets goeds voorspelt. Nadat ze de verschrikkelije heks hebben gezien vragen ze vol angst de premier gauw te komen. De premier komt op en de drie mannen wachten op Dewi Kunti.

Dewi Kunti, de koningin-moeder komt op, gevolgd door Sahadewa, de prins. Kunti is zeer verdrietig dat ze haar zoon moet opofferen. Dewi Kunti beveelt de premier om Sahadewa naar de grot van de Rangda te brengen. Ook de premier wordt door de heks bood gemaakt. Hij brengt Sahadewa naar het bos waar de Rangda woont en bindt hem aan een boom.

God Siwa heeft medelijden met Sahadewa en geeft hem onsterfelijkheid. Als de Rangda komt om de prins te doden en op te eten, kan ze hem niet doden. Als ze tot besef komt dat ze hem niet doden kan, vraagt zij de prins haar te verlossen door haar vrijwillig te doden. Sahadewa vervult haar wens en doodt haar en de Rangda stijgt op ten hemel.

Eén van de heks studenten, Kalika, vraagt Sahadewa om ook haar vrijwillig te doden, zodat zij haar meesteres naar de hemel volgen kan. Maar Sahadewa weigert en Sahadewa en Kalika beginnen te vechten. Kalika, door haar magische kracht verandert zich in een zwijn, vecht, en verliest en loopt weg. Sahadewa mediteert en hij wordt de Barong. De Barong en de Rangda zijn sammen een poosje op het toneel en als de Rangda het toneel wil verlaten komen de Krisdansers op. Zij proberen de Rangda te doden, maar als dat niet lukt, proberen zij zichzelf te doorsteken… De priester en de Barong maken hier een einde aan….

Dit verhaal vertelt niet alles wat op het toneel gebeurt. Er zijn hilarische momenten, die vooral door Indonesisch publiek worden gewaardeerd. Zoals bijvoorbeeld een afranseling van de aap. Nog leuker is het natuurlijk als de belagers schrikken van een penis erectus. De penis wordt neergeslagen…en dan blijkt het de staart van de aap (met rode punt) geweest te zijn. Ik heb zelf tot mijn verlegenheid geconstateerd dat Balinezen zeer vrijmoedig zijn over seks. Laat vooral niet merken, dat je dat in verlegenheid brengt en verander van onderwerp. Krisdansers die op toneel met allerlei vertrokken gezichten quasi de kris in zichzelf proberen te steken is zeer geestig. Mijn uitleg aan mijn kleindochter was dat de krisdansers een beetje aan het dollen waren en dat de priester ze weer beter kwam maken met bloemblaadjes. Nou had ze als bruidsmeisje ook bloemblaadjes gestrooid voor het bruidspaar en deze uitleg was bevredigend. Kennelijk. Waar wil ik naar toe met mijn verhaal? Dan moet ik nog een toneeltje beschrijven. Op het vliegveld in Den Pasar had ik mij verschanst in het ‘rookhol’. Als attentie was daar een TV opgehangen. Op een gegeven moment zag ik een aantal werknemers zich verzamelen bij het afscheidingsmuurtje van het rookhol en er bleek iets interessants op TV. Eens kijken… ik had gehoord over overstromingen en aardverschuivingen in het noorden van Bali en op Lombok. Daar ging inderdaad het nieuws over en toen ik met medelijden naar slachtoffers keek, bleek dat enorm geestig te zijn voor het Indonesisch publiek. Toen een huis werd vertoond , dat half over een heuvel hing, steeg de hilariteit ten top.

Daarna volgde een uitzending over een opstandje ergens,begreep niet zo gauw waar dat was en waarom, maar er werden duidelijk demonstranten afgerost. Ook dat was erg geestig..

Ik had de dag ervoor gesproken over deze overstromingen met een ontwikkelde Balinees. Hij sprak hierover zijn zorgen uit.

Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen: een bepaalde cultuur observeren en proberen te begrijpen is één, er in meegaan is wat anders. Nederland krijgt veel vluchtelingen binnen van allerlei vreemde culturen. We moeten leren elkaar te begrijpen. Maar je inleven in een andere cultuur is zowel voor de vluchteling als voor de Nederlander een heel ander verhaal.

This entry was posted on Saturday, February 4th, 2006 at 7:26 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply