Archive for February, 2006

creditcard etc.

Tja… about Bali Ik logeerde echt in een rustig hotel en in rustieke omgeving. Dat is heerlijk als je zorgeloos van je ochtendkoffie, je sigaretje en je privé zwembad geniet. Je maakt een wandeling van 3 km naar het strand en als je in de hitte wat schaduw zoekt verschijnt er een jongeman die je een plekje bij zijn warung aanbiedt. Hij verkoopt wat frisdrank en wat snacks. Natuurlijk wil hij kletsen en wil van alles weten: waarom ik alleen ben. O, husband overleden? Hoeveel kinderen ik heb? O, woont mijn dochter samen met een vent? Nou op Bali kan zoiets niet! Inmiddels krijgen we nog meer gezelschap; deze man biedt mij een jonge kokosnoot(kelapa muda) aan. Ja graag! Samen vinden zij de levenswijze van mijn dochter zeer afkeurenswaardig. Op Bali zou de man worden gekidnapped en afgestraft. Maar zij hebben een oplossing: mijn dochter moet maar trouwen in hun dorp! Er werd mij een belachelijke prijs gevraagd voor de kelapa muda, want…tja, de beide manen waren natuurlijk koos werkeloos. En dat is dan weer leuk op Bali; je gaat daar gewoon niet op in en frommelt ze een beetje teveel geld in handen en ik ga gezegend weer op weg.

Ik wilde toch nog wel even afscheid nemen van Kuta, waar Bart en ik heerlijke dagen doorbrachten, toen Kuta nog rustiek was en ‘boekte’ een tour. Ik dacht gewoon met een chauffeur en auto op pad te hunnen gaan, Maar helaas…er moest een ‘guide’ mee om op mij te passen in deze gevaarkijke regionen. En dus zat ik achterin een hobbelend busje met de guide voorin. In Kuta gezocht naar het leuke restaurantje aan het strand…en gevonden. Samen met ‘guide’ er een biertje genoten, maar het restaurant was verder leeg en inmiddels eigendom van een hotel dat dreigend op de achtegrond was verrezen. Was dat niet vroeger een plaats waar de doden voorlopig werden begraven, voordat de familie genoeg geld had verzameld om de crematie te betalen? We gaan op weg naar Ubud. Ik kom in workshop voor schilders toch in de veleiding een schilderijtje te kopen van vogels. Ik heb één begeleider, maar ik verdwaal even en zie nog een stuk of vijf kerels die dobbelen of slapen…. Het is zaterdag en dan werken kunstenaars niet. Mijn guide wil dat ik nu naar Internet café ga, zoals overeengekomen, maar ik heb echt honger. Na overleg komen we terecht in een ‘warung’ die als specialisatie ‘babi guling’ oftewel speenvarken heeft. Erg lekker en erg vet. Daarna dus internet café en ik ben trots dat het me lukt iets te schrijven op mijn weblog. Gelukkig keek mijn ‘guide’ niet over mijn schouder mee. Ik word uiteindelijk na bezichtiging van tempel met oeroude warigin afgeleverd bij Candida Puri Bagus en vertel dat ik in zee wil zwemmen. Nou, toch wel eng. ‘Kan u echt wel zwemmen?’ ’ Ja hoor’. Ik kan me verkleden in een toilet en als ik heerlijk in zee drijf zie ik een mannetje die me scherp in de gaten houdt en als de meermin uit de golven verrijst is hij duidelijk opgelucht, vooral als de meermin zich naar het veilige zwembad begeeft om het zout af te spoelen. Ik dineer daar en het eten is niet echt geweldig en teken de rekening.

Tja…de rekening. Op de dag van vertrek neem ik relaxed mijn kopje koffie, ga even zwemmen en douchen en aankleden en geniet van ontbijt. En dan…wil ik afrekenen. Credit card geen probleem was me tweemaal verzekerd. Op waarlijk antieke manier wordt mijn card door apparaat geschoven door mannetje met duidelijk geen ervaring. Ik teken en wil nog effe wat wandelen…’Uh, mrs Cornelia..” ja wat? “uh de telefoon zegt: over the limit.. ‘Kan niet, probeer het met half bedrag (2 van de 4 miljoen rupiah). Lukt niet. Probleem doorgegeven naar hotel Puri Bagus.. Er arriveert een auto en op Puri Bagus met iets moderner equipment…wordt mijn card opnieuw geweigerd. Overleg..Wil wel uit de muur trekken. maar heb twijfel. Kan maar bij 2 banken. Bij navraag bljkt dat ik naar KlungKlung moet. Een half uur rijden. De administratie juffrouw gaat mee en zo bevind ik mij wederom achterin de hobbelende bus…au mijn nek! In KlungKlung bij ‘ATM’ probeer ik 4 miljoen te trekken. No way..nou ja een halfje dan? Dat lukt. Keep fingers crossed. Uh een miljoentje, dan? Hij doethethijdoethet!!! Nog eens/ Hij doet het! Intussen een wachtende achter me en ik maak de plaats vrij en ga de stapeltjes eens tellen. Daarna nog eens een miljoen en nog eens…en de ATM blijft maar biljeten spugen! Hèhè..dt is opgelost. Stapeltjes tellen en alles oke. Tja nou nog koffer pakken. Om drie uur word ik opgehaald door…ja hoor, de chauffeur en de gids en zo ga ik op weg weer achterin de bus en arriveer met gefrustreerde nek om half vijf ipv 5 uur op airport. Ik word onverschillig met koffer op de stoep afgeleerd. Heel jammer, die laatste ervaring. Minpuntje voor Balinezen. Nou, verder alles oké en niets meer in beslag genomen. Ja, ik ben wel wijzer…aanstekers in koffer en lucifertjes kunnen kennekijk geen kwaad!