DUNEDIN

Stadswandeling

We boften met onze gids, vind ik. Niet alleen de gebouwen hadden haar aandacht, maar ze wist ons tijdens de wandeling en in het museum de vroegste geschiedenis van Dunedin te vertellen:

Een groep Schotten was zeer ontevreden over de inmenging van de staat in kerkelijke aangelegenheden en zij besloten weg te trekken. Nieuw Zeeland leek hen een goed land om naar toe te gaan. In die tijd waren er een soort maarschappijen die emigratie regelden. Ze stuurden iemand naar Nieuw Zeeland om een geschikte plaats voor deze Schotten te vinden.

De keuze viel..op nou ja, waar nu Dunedin is. De ‘explorer’ vond dat deze plek uitermate geschikt was voor deze Schotten, vanwege o.a. vruchtbare grond en bereikbaarheid.

Twee schepen met emigranten (niet alleen Schotten, maar ook andere avonturiers) gingen op weg. Ze raakten elkaar kwijt. De route was zuidelijk van de Indische archipel. Twee weken na elkaar kwamen ze aan na vijf maanden varen. De accomodatie aan boord was slecht. De ruimte beperkt en niet veel gelegenheid om te luchten. Bij de baai aangekomen was er niets in orde gemaakt: er was een moeras en een kenteken. Vrouwen en kinderen bleven aan boord en er werd zo snel mogelijk een kampement gebouwd. De vloer was modderig en de ‘behuizing’ tochtig.

In het museum zagen we portretten van de ‘pioniers’ en daar kregen we nog een roerend verhaal te horen van onze gids: ze vertelde van een jong echtpaar met een baby. De baby overleed aan boord. Eenmaal aan land schonk de vrouw het leven aan een dochter en deze dochter was de betovergrootmoeder van onze gids.

Ondanks dit moeilijke begin groeide Dunedin. We zagen interessante gebouwen. Vooral het station maakte indruk op mij. Er rijden geen treinen meer, of nauwelijks, maar alles is nog in de oude staat en het kost niet veel moeite je voorstellen hoe mooi het was. Drukte van treinreizigers met al hun bagage. De oude loketten zijn er nog en een prachtige mozaiek vloer. De vloer is gerestaureerd, maar wel met goedkoper steentjes. Onze gids vertelde dat in haar jeugd één keer per jaar een modeshow werd gehouden op het perron. De duurste kaartjes verschaften een zitplaats in een trein, waar het publiek met champagne kon genieten van de show. De bankjes op het perron zelf waren goedkoper en zonder champagne. Het ‘klootjesvolk’ dromde samen in de hall en ving ook nog en glimp van wat er getoond werd. Het is moeilijk om de rest van de wandeling zonder foto’s te beschrijven. Er zijn werkelijke prachtige gebouwen en ook het bezoek aan de First Church of Otago (Presbyterian) was interessant.

Behalve de city tour ‘deden’ we ook nog de steilste weg van het Zuidereiland: we zagen auto’s naar boven ‘klimmen’ en even later afdalen. Misschien valt het mee om het te doen, maar je houdt je hart vast en ik was blij dat noch Cristel, noch Patrick zo waaghalzerig waren. Een ‘rollerskater’ is ooit omgekomen bij de lettelijk halsbrekende afdaling.

Een volgende aflevering zal een aanvulling zijn op onze dagtour over de ‘Peninsular’, Zie Pinguins.

« Alweer Pinguins
Oudere welgestelde dames, pas op! »

This entry was posted on Sunday, March 5th, 2006 at 8:40 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.