Oudere welgestelde dames, pas op!

O, correctie, ik bedoel ALLEENSTAANDE welgestelde dames.

CURAÇAO Een paar jaar geleden ging ik met vakantie naar Curaçao. Ik heb er een kleine drie jaar gewoond en sindsdien ben ik er een aantal keren met vakantie geweest. Had dus wel wat ervaring met de omgang met Antilleanen, dacht ik.. Ditmaal had ik een bungalow bij de baai Jan Thiel gereserveerd en Erica en Michiel zouden zich een paar dagen later bij me voegen. De afspraak was dat ik opgehaald zou worden op de airport.

Een half uur na aankomst zag ik nog nergens een bordje “Welcome Mrs Veefkind”, ik kon nergens bellen en besloot zelf maar een taxi te nemen. Het was avond en ik was moe en mijn enige verlangen was: languit op een echt bed liggen.

De taxichauffeur wilde me ondanks het donker op toeristische dingen wijzen en ik vertelde hem dat ik bepaald niet voor het eerst op ‘Duci Korsao’ was. Ai, dat had ik niet moeten doen, want toen werd mijn doopceel gelicht. En toen begon het: was ik niet eenzaam zo zonder man? had ik er geen behoefte aan om weer eens verwend te worden? Ik wist hoe open Antilleanen over dit soort dingen zijn, en ik lachte maar wat en zette hem min of meer voor gek, dacht ik… Eindelijk kwamen we bij de toegangspoort van het resort. De chauffeur had al iets geregeld vóórdat het tot me doordrong. ‘Ik weet de weg en ik vind de bungalow wel.’ Dat viel effe tegen maar tot mijn grote opluchting was er iemand van de receptie daar met de sleutel en ik dacht van de opdringerige chauffeur af te zijn. Mooi niet. De receptioniste was nog niet weg of er werd op de deur geklopt. De chauffeur! Hij zou me toch komen verwennen? “Nou, goede man, dat heb je dan verkeerd begrepen.” En als een haas sloot ik alle deuren en haalde opgelucht adem. Even later ging de telefoon. Niet de receptioniste zoals ik dacht maar…., inderdaad de chauffeur. Nog steeds had hij niet begrepen dat deze rijke dame geen loverboy nodig had. Toen was het dus duidelijk tijd voor grove taal. Dreigde de receptie te waarschuwen als hij niet snel het terrein afging waar hij duidelijk illegaal aan het rondtouren was. And that was the end. Misschien niet voor hem, want de volgende dag kreeg ik de verzekering van het management dat voor deze chauffeur het terrein verder verboden was. Dit alles naast duizenden excuses dat door misverstand ik niet was opgehaald van airport….

Bali 2006 Zoals ik eerder verteld had: het hotel was voor mij alleen, totdat ik ineens buren kreeg. Had al geklets gehoord tot diep in de nacht, maar wist niet waar het vandaan kwam. Laat in de ochtend, toen ik al uitgebreid ontbeten en gezwommen had zag ik mijn buren zitten. Het meisje maakte haar excuses voor het lawaai van die nacht. Er was een jonge man bij haar, dat was een vriend van haar boy friend. Deze vriend sloofde zich onmiddellijk uit in het Engels. Vertelde dat het meisje naar Nederland ging en haalde een fotoboek van Nederland. Ik probeerde nog wat uit het meisje te krijgen, maar ze was onzeker met haar Engels en ze werd steeds onderbroken door de jonge man. Terwijl ik bladerde door het fotoboek om hem een plezier te doen ontfutselde hij heel handig mijn levensverhaal. Tja.. ik moest nu eenmaal overal uitleggen waar ik mijn schamele kennis van de Indonesische taal had opgedaan. Het bleek dat de ‘boy friend’ van het meisje jarig was en ik werd uitgenodigd op het feest. Volgens de jongeman zouden ze naakt gaan zwemmen in het zwembad. Ik lachte maar wat. De boyfriend kwam ook en gedrieën gingen ze weg. Ik was die middag in het andere hotel om daar te eten en in zee te zwemmen. Maar dat is een verhaal apart. ‘Thuis’gekomen besloot ik nog een slokje whisky te nemen en een sigaretje te roken en ik zat lekker te lezen toen het gezelschap terugkwam: het regende en ze installeerden zich in de eetgalerij: een open overdekte ruimte naast mijn kamer. Ik werd natuurlijk uitgenodigd en kon niet weigeren. We zaten allemaal op de grond en de enthousiaste jongeman ontfermde zich over mij, wat ik niet leuk vond, want ik wilde graag met de andere gasten praten. ‘Hé, ik dacht dat jullie naakt gingen zwemmen!’ ‘Ja, maar het regent!’ ‘Nou wat dan nog, laf hoor!’ Hij wist inmiddels natuurlijk dat ik weduwe was en begon over het feit dat ik nu niet natuurlijk leefde. Het werd ondanks mijzelf een discussie waarin ik hem duidelijk probeerde te maken dat ik volmaakt tevreden was met mijn bestaan en dat ik kinderen had die alles goedmaken, en mijn ‘werk’ waar ik maar een beetje over loog, want ik heb inmiddels geen ‘werk’ meer. Hij bood zichzelf niet zo duidelijk aan als de Curaçaose taxi chauffeur. Maar hij was werkeloos en zou goed voor mij zijn en kon hij niet mee naar Nederland? Ik deed nogmaals een poging om in het Indonesisch nog een gesprek met de andere gasten over iets anders op gang te brengen, maar het gezelschap was zeer on-Balinees verlegen. Schaamden ze zich misschien toch een beetje over hun vriend? Ik vond het tijd om me terug te trekken.

De volgende ochtend vertrok het meisje en ik zag nog even de vriend van de ‘boyfriend’. Hij maakte zijn excuses. Viste nog even naar mijn adres. Kreeg hij niet.

Als ik mijn ervaring op Curaçao en Bali vergelijk, is Bali in het voordeel. Waarom? De Balinees was eerlijker en ik had inmiddels heel goed begrepen dat de situatie op Bali buiten de schuld van de Balinezen nijpend is door een bom aanslag waar zij niets mee van doen hadden. Het toerisme is bijna dood en is het logisch dat de vrijmoedige Balinezen wat anders proberen? Natuurlijk is de situatie op Curaçao ook niet rooskleurig, maar de chauffeur miste de elegantie van de Balinees en de eerlijkheid.

Maar toch…. welgestelde alleenstaande dames, pas op en laat je niet inpakken

« DUNEDIN
herinneringen 1 »

This entry was posted on Wednesday, March 15th, 2006 at 8:40 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.