Verslag Annie v.d. Bosch DEEL 3
vrijdag 16 juni
“Reizen is een schoonmaak voor de geest”
Vandaag dagtocht naar BERGEN, langs de noordkant van de Hardangerfjord.
Hanzestad Bergen - met veel historische gebouwen, musea, stadspoorten, kerken en ook de bergspoorbaan Fløjbane, die ons naar Fløjtfell brengt. Op 180 meter hoogte ligt hier heel Bergen aan je voeten en aan de voet van de achterliggend bergen, die van geen wijken weten. Het is er druk, We slenteren met de menigte mee naar uitkijkposten, en komen weer met het baantje op de begane grond. Beneden strijken we neer in een straatcafé, veilig ingekapseld met touwen langs het trottoir. Het bestelde hapje is héél moeilijk te verwerken: een hard broodje, belegd met uitpuilende sla en een te grote tomaat en daartussen heeft zich een ei genesteld met gedrapeerde bacon. Wat een geklungel! (maar wel lekker!) Corrie gaat de stad verkennen en ik zit braaf op mijn stoeltje en zie de hele europese toeristenwereld langstrekken. Zeer sexy gekleed, ook rugzakpubers en ijsjeslikkende jeugd.
De bus rijdt voor. Op naar ons hotel. Na ‘t eten zitten we nog lang buiten aan het meer. Het is nog lang licht en een zacht briesje en heerlijke koffie maken er een volmaakte avond van en vóór ons weer bergen - steeds bergen: witbepoederd met sneeuwvelden en weerspiegeld in turkoois blauw en olijfgroen water.
Zaterdag 17 juni
“We maken grote reizen om dingen te zien waarop we in onze woning geen acht slaan.”
ONTBIJT We scharrelen de hap weer bij elkaar. Kakelend kauwend, drinkend,zoekend komt de massa toeristen uit Europa, Japan en elders weer aan z’n trekken. Ik vind dit nog steeds een heel moeilijke zaak. Prompt op tijd de bus weer in. Ja, wij zijn en goed gediscipineerd stelletje! De HARDANGERVIDDA en een machtige waterval als een witte streep tussen de kloven. De FlÃ¥mbanen brengt ons omhoog. We zijn, net als indertijd in Zuid-Afrika, nu een stel lawaaiige schoolkinderen, een dagje uit. Alles is opwindend! Station Finse stop, 10 minute tijd om te kijken. Iedereen naar buiten. Een mooie gletscher moet nodig op de foto en dan rennen we de trein weer in. Stop! Kilde Hotering, foto toestellen weer in aanslag voor de volgende gletscher, vlug, want er komt weer een tunnel aan. (Jaja, lach jij maar Annie, jÃj had het fotowerk gedelegeerd, Corrie) Raampjes open, de temperatuur binnen is tropisch. Stop! De machinst kondigt de zoveelste tunnel aan - gejuich in onze coupé. ‘t Wordt er één van anderhalve km lengte.
Arme Dennis. Hij mist de treinreis, moet onze bus weer ter plekke brengen (en zat door een auto-ongeluk 3/4 uur in z’n eigen tunnel vast!)
FAGERNESS, voor twee nachtjes logies
Zondag 18 juni We mogen “uitslapen” tot half acht. Hoi Hoi. En zitten prompt om 9 uur weer in onze vertrouwde bus. JOTUNHEMVEIEN, het “Gebergte voor de reuzen”. Wat een uitzicht! Kleurloos is het water, getekend met een teer lijnenspel van de bergen er achter, onder een grijze lucht met de aanzet van heldere wolkenwatten. Langs de kant brede rijen bomen, die de grijsheid van het water doorbreken. Precies de juiste sfeer voor de mythologische godenwereld waarin de Noren zo sterk zijn. Land van trollen, aardmannetjes en bosgeesten. Land van PEER GYNT. We struinen door moerassig gebied, beekjes, plassen, dwergbomen die over de grond kruipen - wijdsheid, onder een oneindige, laaghangende wolkenlucht. De Peer Gynt Suite is hier ontstaan. Een klein kikkertje hipt weg; die moet op de foto, een Nóórse kikker, heel bizonder. Hier komen rendieren nog in ‘t wild voor, maar we zien ze natuurlijk niet. In LILLEHAMMER: MAIHANGEN-MUSEUM. Indruk: zwaar, donker, somber. Met de Noorse, maar hollands sprekende Peter gaan we ervaren hoe de Noren in de winter hun tijd doorbrengen. Saamhorigheid is hier een must, een eerste vereiste om het leven aan te kunnen, een noodzaak om zich in dit land van donkere lange nachten, stormen en winterse kou en eenzaamheid te kunnen handhaven. Zonder een hechte familieband is het leven hier zinloos. We zien donkere huizen, lage balkenzoldering, een open haardvuur en veel petroleumlampen - en dit zal het in die onherbergzame contreien best gezellig maken. Hier moeten, lichamelijk en geestelijk, zeer sterke mensen wonen! Er is nog veel meer te zien, maar ik ben even uitgeteld….
Aan het diner zijn alle plaatsen bezet. Onze laatste kans is: no 2 lege plekjes waar naast twee dikdoenerige Poehamannetjes geestig zitten te wezen. Mijn bordje met wat vlees en vis - tòch al moeizaam veroverd - is dus gauw leeg en ik eclipseer en laat laaghartig Corrie achter bij dit zelfvoldane stel. (het is je vergeven, ook ik ben snel gevlucht, Corrie).
’s Avonds na het eten, zitten we gezellig met Ineke en Dennis achter een glaasje wijn, door mij - voetbalexpert!!! - gewonnen met het invullen van de voetbalpool. Ivoorkust speelde toentegen Nederland. Nooit geweten dat ik zo’n goede kijk op dat spel had! Vroeg naar bed, ìk althans, Corrie gaat nog even gezellig naar onze reisgenoten. (dat vervelende stel was daar niet bij, hoor! Corrie). Mentaal total loss, en morgen begint onze dag weer.
This entry was posted on Monday, July 10th, 2006 at 3:24 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
July 10th, 2006 at 13:55
Dit is wel heel leuk om te lezen. Bedank Annie maar dat ze het zo goed bijgehouden heeft; samen met jouw dvd krijgen we zo wel een heel leuk beeld van wat jullie gezien hebben. En je hebt de foto bij het stukje erin gekregen! Goed hoor!