Verslag van een vlucht (1975) op rijm aan Bart
30 november 1975 vlucht van Jakarta naar Amsterdam
Met 5 december in de lucht, zal ik vertellen van mijn vlucht. Je weet dat ik snel werd gestopt, omdat mijn tax niet was gedropt. Bij de volgende hindernis, stond een boze vent, dat was niet mis. De beambten, geheel ontdaan, zagen mÃj geheel niet staan. Dan, weer bij hun positieven, lieten ze mij invullen hele brieven. Tenslotte, bibberend en bleu, stond ik aan het einde van de queu
In Singapore geland, was ik snel aan de balie beland. En daar, onder het wachten, beproefde ik als tolk mijn krachten. Mijn goede daad werd beloond, met een transit-pas bekroond. Zeer verheugd snelde ik toen henen, maar de schrik sloeg me in de benen. Massa’s volk was op de been, ook mij verwees men daarheen. Wel zwaaide ik met mijn pas, maar was te bleu: mijn plaats was weer aan het einde van de queu. Men beproefde wel mijn krachten: 20 minuten moest ik wachten. Toen werd mij verbaasd verteld: ik had me toch al lang gemeld?! Briesend snelde ik weer heen, maar mijn hart luchten kon ik bij geen (mens) De waarheid was me al gemeld: het vertrek was één uur uitgesteld. Tegen half tien, stond ik nu niet bleu weer aan het einde van de queu. Bij het vliegtuig aangeland kreeg de schrik weer overhand. Ik ging bijna aan de haal, dit monster was zó kolossaal. Ik had het natuurlijk kunnen weten, maar in mijn woede was ik vergeten op mijn plattegrond te kijken, waar mijn plaatsje wel zou prijken. Wel dat het in de staart was had ik gezien, maar niet dat het een rij was van tién. Tussen een Engelse en een Italiaanse zat ik weer wat bleu bijna aan het einde van de queu. Door het kennelijk slechte weder, sloeg deze grote vogel zijn staart veel heen en weder. In het begin hield iedereen zijn smoel en vastgeprangd zat ik in de stoel. In Bahrein nam ik de vlucht en was weer even opgelucht: kon ik eind’lijk naar ‘t toilet, dat had de slapende Italiaanse me steeds belet. Maar ook daar stond ik weer bleu aan het einde van de queu. Om een lang verhaal kort te maken: ondanks slecht weder wisten we op Schiphol te geraken. Opgelucht en geheel niet bleu, wèl aan het einde van de queu, kwam Jonas uit de buik van de walvis, niet zo puik. Mijn koffer had het beter versierd en kwam bij de eerste tien al aangegierd. De hele familie was reeds daar, of ik was weggeweest een jaar. Margriet en Jan ontbraken ook niet op ‘t appèl en brachten Michiel en ook Christèl…. Weldra zal de klok elf slaan. Ik moet naar de brievenbus gaan. Spoedig volgt er wel wat meer, maar dan dicht ik toch niet weer.
This entry was posted on Friday, July 28th, 2006 at 0:39 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
July 28th, 2006 at 11:29
Wat een leuke brief! Ik wist helemaal niet dat jij toen ook naar Indonesie bent geweest……. en natuurlijk al helemaal niet dat het zo’n rotrit was geweest……