Woensdag 14 juni

Spreuk van de dag: Een goede reiziger is iemand die niet waar hij heen gaat.

TELEMARKKANAAL in het REUZENGEBERGTE Door kleine mensjes, geholpen door moeder natuur in zo’n honderd jaar tijds in de rotsbodem uitgehakt. We varen over een prachtig meer - loodgrijze steenbanken overwoekerd met mos. Kloven, dalen, ruisend water overal. De zon zendt lichtflitsen over bomen, over het water over heel dat weidse land van bossen en bergen. De eerste sluis komt er aan en daarmee de eerste trede van onze eerste watertrap. Een dik kabeltouw wordt handig in een stevige muurhaak bevestigd, de tros flink aangetrokken, en met woest geweld stort een witschuimende watermassa omlaag en tilt onze boot omhoog. Op het juiste niveau gaan de sluisdeuren open en we zijn op de eerste traptrede beland. Langs de kade staat een juichende schooljeugd mee te genieten. Varen maar weer, tweede etappe tegemoet. Steeds weer die kolkende watermassa omlaag en wij weer omhoog sluis weer open, tweede stap genomen. Intussen is de zon op zijn eigen manier gestegen en ingekapseld in zonneschijn, water en bergen worden de Telemarksluizen “voetje voor voetje”, maar wel met reuzeschreden betreden. Na plus minus acht stappen zijn we boven en varen verder over een spiegelglad meer. Koffie en lekkere hapjes aan boord - wat kan het leven toch hééééérlijk zijn! Met de hap aan ‘t einde van de rit gaat iets mis. Waar? Wanneer? Hoe lang? maken de lunchpauze onzeker en met broodjes nog in het knuistje geklemd rent men de bus weer in. Langs smalle kronkelwegen maken we een niet-geplanned ererondje - alias! de weg kwijt - en belanden tenslotte bij onze eerste ‘Stav-kirk’: indrukwekkend, en uniek voor Skandinavië. Binnen is het donker; donkere banken, donkere betimmering. Helaas is de uitleg omgekeerd evenredig met de schoonheid van de kerk; en na (of tijdens!0 een beschamend slecht praatje van de deskundige (waar ik het benauwd van kreeg!) maakt Ineke er dan ook maar “beleefd” een eind aan - de bus weer in.

Donderdag 15 juni Langs de Hardangerfjord. “De boomgaard van Noorwegen” - helaas is nu alles uitgebloeid. We rijden langs wegen vol lupine in blauw, roze, crême en wit - prachtige boeketten lupine, een bijna ononderbroken feestversiering. In het bos oerheerst de “pinus siliestes(sorry kon het niet goed lezen, Corrie)” met z’n tweekleurige stam: grijsbruine voet en rood “lijf” (In mijn tuin staan ze ook en ik dacht dat de gewone naam “grove den” was, ik vind het prachtige bomen,Corrie)

SPREUK Het leven is vaak als menig goedkope landkaart: zelden vind je meteen wat je zoekt. (van Ineke kregen we iedere dag een spreuk, Corrie)

In de bus is het best uit te houden - tafeltje voor koffie/thee, ruim plaats om de benen te stouwen. Ook het systeem:”opstaan - overslaan - zitten gaan” werkt feilloos, er is zelfs ruimte over, dus kiezen kan ook nog. Ineke maakt een praatje over de Noren, skøll betekent schaal - methode om allen tegelijk het glas te heffen en zo eventuele wrijvingen te voorkomen. Een heel sympathiek trekje: “regels gaan vóór geld” De moraal van het leven zal nooit wijken voor het winsbejag, zoals dat elders ter wereld zo vaak gebeurt. Noren drinken te veel! Alles moet altijd helemaal leeg en op; er is veel dronkenschap, maar dit wordt hier “met begrip” bekeken. BUNLAP - de klederdrachten zijn zeer speciaal en streekgebonden, nog veel gedragen bij bizondere gelegenheden, bijvoorbeeld tijdens Conformación (belijdenis). Het is iets om trots op te zijn, en voor de versiering speelt de zilversmid een zeer belangrijke rol.

Buiten: bergen met sneeuwvelden, zon, zomer! Vakantie! Er klinkt nu vrolijke muziek van Grieg, de koffie deint mee in het bekertje en in de vele bochten en kuilen komt het vocht ook op de grond terecht. Het leven is vurrukkeluk!! We stoppen bij de LÃ¥tefoss-waterval. ‘t Zijn er twee, en ze denderen met wolken van waterdamp omlaag, één woestwitte massa spetters tussen de rotsen, een kolkende, kokende, omlaag suizende bonk energie, gedreun van nooit aflatend geweld. Aan de andere kant van de weg bruist een beekje; elke rotssteen veroozaakt een klein watervalletje dat tegen de stenen omhoog kabbelt en verder dartelt naar een volgend obstakel - eeuwig door. LÃ¥tefossjes allemaal, héél in ‘t klein. De lucht is één en al watergeweld. Veel bussen stoppen hier om te genieten van al deze pracht.

Het NATUURMUSEUM zegt iets over flora en fauna van deze streek. We zien sneeuwhaas, hermelijn, vossen, veelvraat in zomer- en winterkleed - sneeuwhoenders; ook rendieren, met die indrukwekkende geweien - heel het Noorse land in al zijn aspecten trekt voorbij. Tot slot een lekker chocola-ijsje, met veel geklieder verorberd.

Het pontje brengt ons Eidfjord over en we overnachten twee keer in ULVIK

Noorw.tele sluiswachter
Originally uploaded by beo1.

BIJ Annie’s verslag deel II

Annie wacht op trein
Originally uploaded by beo1.

Dit is Annie