Leven in Jakarta

Tja, ik was wat foto’s aan het copiëren uit een oud album en bedacht me toen dat het wel eens goed is om op mijn weblog te beschrijven hoe ons leven in Jakarta zo’n beetje was, want veel mensen hebben daar geen notie van. Bart had een huis gevonden vlak bij zijn nichtje Nanni. Groot huis, weinig kamers.Grote kamers. De kinderen huisden boven. Boven was identiek aan beneden. Volgens ‘de binnenmeid’ Iyem was het een huis van ambassade(?) geweest en woonde het echtpaar boven en werden de feesten beneden gegeven. In ieder geval hadden de kinderen een enorme speelkamer.

Cr en Henriette

Tja, waren wij verwend met al dat personeel? Iyem,Armi,Cr

Iyem, dus, de binnenmeid, Sitih die de was deed, Armi kookte, Kassuan, Kasuan

een soort van tuinman, een nachtwaker. Bart had een chauffeur, maar die was gelukkig in dienst van kantoor. Maar bij ieder lid van het personeel hoorde een gezin, een familie. Of je wil of niet, je bent ook daarvoor verantwoordelijk. Je bent er niet met alleen een salaris uitbetalen. In de eerste maand wandelde dit ‘personeel’ langs mijn bed in mijn dromen met hun problemen; het waren nachtmerries. Maar goed, dat went. De kinderen gaan naar school met een auto. Het is een half uur rijden in het Jakartaans verkeer. JKT de NIS

’s Morgens met pappa mee, maar ja, ze moesten ook opgehaald en Cristel had op de kleuterschool andere tijden. Dat betekende twee keer naar school om kinderen op te halen. Dat is later gelukkig veranderd. De eerste twee jaar had ik geen auto, dus voor ophalen betekende dat om een auto smeken aan Bart, of een taxi nemen of ‘poolen’. Daar had ik het dus druk mee, lach niet. Als de kinderen ‘s middags bij vriendjes wilden spelen moest ook daarvoor vervoer georganiseerd. Maar goed, verder waren we verwend. Ik meldde me al snel aan als vrijwilligster bij het museum. Het bibliotheekwerk op school was ook erg leuk en één ochtend in de week ging ik bridgen. Al gauw werd ik ook opgezadeld met het uittypen van de liturgie voor de Nederlandstalige diensten in de ‘Willemskerk’ of Immanuelkerk. En verder kwam ik in de collectecommissie. Dat was eigenlijk erg leuk, want wij mochten zelf bepalen waar de collecte heenging en vaak brachten we het geld zelf weg. In het kerkblaadje kon ik dan verslag uitbrengen. Ach, wat een verwennerij vergeleken bij de Nederlandse kerken. ‘s Avonds moesten we nogal eens naar ‘cocktaailparty’s’ en ach ja, dat went ook wel op den duur.

Maar goed, gemiddelde dag. Ochtend: de kinderen moeten om half acht op school zijn, dus om zeven uur de deur uit. Als ik museum- of bibliotheekochtend had ging ik mee. Toen ik na twee jaar een VW safari had, reed ik zelf. Anders had ik zo mijn karweitjes als brieven schrijven, werk voor de kerk en eventueel moeilijke gesprekken met personeel. En… o ja, wat eten we vandaag? En afrekenen en salarissen of eetgeld uitbetalen, etc. Kinderen ophalen en dan was ik afgepeigerd en trok mij een uurtje terug in mijn airconditioned slaapkamer. Wat de kinderen allemaal uitspookten in die tijd hoorde ik pas later: telefoonaansluiting omknopen naar de buren, Bo Iyem pesten, snoepjes vesieren bij de tukang rokok (sigarettenverkoper die zich genesteld had voor ons huis) en zo veel meer…

a href=”http://www.flickr.com/photos/23153311@N00/409875672/” title=”Photo Sharing”>Jakarta< Soms kwamen er vriendjes of vriendinnetjes spelen, dan kon ik echt niet naar bed. Darma, zo spelen wij

Soms gingen ze ergens spelen en moesten dan weer opgehaald. Er was een speeltuin vlak bij huis, maar dat was niet zo’n succes. We werden aangegaapt.

JKT speeltuin

In de week-ends gingen we wel eens naar ‘boven’. Eerst een huisje vlak bij Puncakpas. Brr, koud, en eens vond ik een nest slangen voor de slaapkamerdeur. Later Megamendung, dat was veel beter. Maar ja, we waren niet vaak aan de beurt en dan moest Bart de zaterdag(!) vrij nemen.

Op school vierden we hollandse feesten zoals sinterklaas JKT zwaaien naar Sint

en carnaval. Arme sinterklaas in die hitte. Ook thuis vierden we sinterklaas sinterklaasgedichten

JKT barkeepers in de dop

en we probeerden wat sfeer te scheppen met een ‘kerstboom’. Om de boom er wat beter uit te laten zien waren hier en daar wat extra takken aan de stam getimmerd. We staken de kaarsjes aan en luisterden zwetend naar het kerstverhaal dat Bart voorlas.

Tja… het leven in Jakarta: het was moeilijk, het was heerlijk, ingewikkeld en ik had het niet willen missen.

This entry was posted on Monday, March 5th, 2007 at 5:34 and is filed under Alles en Niks. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response to “Leven in Jakarta”

  1. March 8th, 2007 at 8:15

    cristel says:

    Ik heb genoten van dat “moeilijke leven” Bovendien anders had ik Erica nooit leren kennen! Leuke foto’s

Leave a Reply